Waarom sparen niet lukt, ook met een hoog inkomen: wat ik leerde toen ik alles verloor
Meta description: Sparen lukt niet ondanks een goed inkomen? Lees het verhaal van iemand die van overvloed naar schuld ging, en ontdek welke patronen écht in de weg zitten.
Ik had alles.
Op mijn 23e had ik een huis, twee kinderen, mooie vakanties, auto’s, meubels. Ik werkte dubbel zo hard als de meeste mensen om me heen. En ik verdiende goed.
Ik dacht: dit is het. Dit is rijk zijn. Dit is waar ik als kind van droomde.
Maar toen mijn relatie eindigde, glipte alles tussen mijn vingers weg. Het huis moest verkocht worden, net na de bankencrisis, met grof verlies. En ineens stond ik daar: alleenstaande moeder met een schuld van meer dan €100.000.
En de vraag die door mijn hoofd bleef spoken was: Hoe kon dit gebeuren terwijl ik zoveel verdiende?
Die vraag achtervolgt meer mensen dan je denkt. En het antwoord heeft weinig te maken met hoeveel je verdient, en alles met waarom je doet wat je doet.
Laat me je meenemen in mijn verhaal, en in wat ik sindsdien aan honderden mensen heb mogen doorgeven over waarom sparen soms niet lukt, ook niet met een hoog inkomen.
De illusie van rijk zijn
Als klein kind droomde ik al groots.
Ik wilde later in overvloed leven, niet in de zorgen en tekorten die ik om mij heen zag. Rijk zijn, dat wilde ik worden.
Dus richtte ik mijn hele pad daarop. Ik begon vroeg met werken. Zette geld weg om later te investeren. Volgde een financiële opleiding. Zocht banen die me hogerop zouden brengen. Bouwde een netwerk.
Op mijn 18e kocht ik mijn eerste woning.
En ik dacht: dit gaat goed. Ik doe het goed. Ik ben op de goede weg.
Ik werkte dubbel zo hard. En ik had alles wat erbij hoorde: een huis, vakanties, auto’s, meubels, inmiddels twee kinderen.
Maar rijk voelen? Dat deed ik niet.
Want ergens, zonder dat ik het me realiseerde, groeide mijn levensstijl mee met mijn inkomen.
Elke salarisverhoging ging naar een mooiere auto. Elk extraatje ging naar een betere vakantie. Elke promotie betekende een upgrade in hoe we leefden.
Ik dacht dat ik investeerde in mijn toekomst. Maar eigenlijk investeerde ik in een levensstijl die alles opslurpte wat binnenkwam.
En toen het mis ging, had ik geen buffer. Geen vangnet. Geen ruimte.
Waarom een hoog inkomen geen garantie is voor financiële rust
Veel mensen koppelen een goed salaris aan financiële zekerheid. Ik deed dat ook.
Maar de werkelijkheid leerde me anders.
Inkomen is slechts één onderdeel van het geheel. Wat uiteindelijk telt, is wat er overblijft nadat alles is betaald, en vooral hoe bewust dat gebeurt.
Toen ik werkte op een debiteurenafdeling en noodlijdende ondernemers hielp, zag ik het steeds opnieuw.
Mensen met een goed inkomen. Mensen die keihard werkten. En toch geen buffer. Geen rust. Geen ruimte.
En ik herkende het. Want ik zat er zelf middenin.
Het gekke was: ik regelde hun financiële zaken, gaf ze adviezen, motiveerde ze. Terwijl ik zelf helemaal financieel in de put zat.
Maar juist dat liet me inzien: als ik hen kan helpen zien wat mogelijk is, dan kan ik het voor mezelf ook.
De concrete patronen die sparen in de weg zitten
Achteraf, met alles wat ik geleerd heb, zie ik helder wat er bij mij speelde. En ik zie het nu ook bij de mensen die ik begeleid.
1. De levensstijl die ongemerkt meegroeit
Dit is wat er bij mij gebeurde.
Ik verdiende meer, dus ik gaf meer uit. Bijna automatisch. Zonder er bewust bij stil te staan.
Een mooiere woning. Een betere auto. Vaker uit eten. Mooiere vakanties.
Allemaal logisch. Allemaal te begrijpen. Maar samen slokten ze mijn extra inkomen op.
Ik leefde comfortabel, maar niet bewust.
En dat is het verschil dat alles bepaalt.
2. De onzichtbare uitgaven
Abonnementen. Verzekeringen. Automatische incasso’s. Kleine bedragen die weinig aandacht krijgen, maar samen een flinke hap uit je inkomen nemen.
Ik had ze ook. Overal waar ik “ja” tegen had gezegd, zonder er later nog naar om te kijken.
9,99 hier. 14,95 daar. 29 euro. 12,50. En voor je het weet zit je op 200 euro per maand aan dingen waar je amper bij stilstaat.
3. Geen concreet spaardoel
Ik zette geld opzij om “later te investeren”. Maar wat betekende dat eigenlijk? Wanneer? Hoeveel precies? Waarvoor?
Het was vaag. En vage doelen leiden zelden tot blijvende verandering.
4. Alles netjes op orde, maar geen overzicht
Rekeningen werden betaald. Ik had geen schulden (nog niet). Het zag er allemaal goed uit.
Dus het voelde alsof alles klopte.
Maar ik had geen écht overzicht. Ik wist niet wat er structureel overbleef. Ik wist niet waar mijn geld écht naartoe ging.
Het verschil tussen “geen schulden hebben” en “financiële rust ervaren” is enorm.
En dat verschil leerde ik op de harde manier.
De diepe patronen (en dit is waar het écht zat)
Maar hier stopt het verhaal niet.
Want toen ik na dat jaar van stilte besloot om écht te kijken naar wat er gebeurd was, ontdekte ik iets diepers.
Het ging niet alleen over cijfers. Het ging over waarom ik deed wat ik deed.
5. Ik leefde vanuit een onbewuste overtuiging
“Rijk zijn betekent hebben.”
Huis, auto’s, vakanties, spullen. Daar ging het om, dacht ik.
Maar wat ik eigenlijk zocht was veiligheid. En die kocht ik niet met al die dingen.
Integendeel. Hoe meer ik had, hoe onveiliger het eigenlijk werd. Want alles moest betaald worden, onderhouden worden, vervangen worden.
Ik bouwde aan een façade van rijkdom. Maar niet aan echte financiële zekerheid.
6. Ik droeg een loyaliteit die ik niet kende
Ik groeide op in een omgeving waar nooit genoeg was. En ergens had ik besloten: bij mij wordt het anders.
Maar die “anders” werd: zichtbaar anders.
Ik wilde laten zien dat ik het had gemaakt. Dat ik niet zoals hen was. Dat overvloed bij mij wél mocht.
En dus gaf ik uit. Want uitgeven was bewijzen dat ik het verdiende.
7. Emotioneel geldgedrag
Na hard werken mocht ik mezelf belonen. Dat vond ik logisch.
Maar ergens werd belonen een manier om andere dingen te compenseren. Stress. Vermoeidheid. De druk van dubbel zo hard werken.
Ik kocht iets om me beter te voelen. Boekte een reis om te ontsnappen. Gaf geld uit omdat het even de spanning wegnam.
En toen besefte ik: sparen was niet alleen een praktisch probleem. Het was een symptoom van iets diepers.
Geld volgt gedrag. En gedrag volgt overtuiging.
Wat er veranderde na de crisis
Op mijn 24e stond ik daar. Alleenstaande moeder. €100.000+ schuld. Wonend bij mijn zus.
Een jaar lang droeg ik die last met me mee. Boos, vooral op mezelf. Teleurgesteld. Beschaamd.
Maar toen besloot ik mijn verhaal te delen.
En tot mijn verbazing voelde ik een last van mijn schouders vallen. Door mezelf kwetsbaar op te stellen, kreeg ik onverwachte steun.
En ik begon anders te kijken naar geld.
Ik zette mijn doel om.
Van: rijk worden. Naar: financieel veilig worden.
Mijn nieuwe motto: nooit meer geldstress.
En dat veranderde alles.
Wat ik leerde (en wat jou ook kan helpen)
Vier jaar lang werkten mijn partner en ik aan die schuld. We budgetteerden. Bespaarden. Zochten extra inkomen.
Maar het belangrijkste wat ik leerde, was dit:
Op de concrete laag: maak het simpel en helder
1. Breng je geld terug naar de basis
Niet ingewikkeld. Maar helder.
Wat komt er binnen? Wat staat vast? Wat is flexibel? Wat blijft er écht over?
Inzicht geeft rust. Cijfers geven richting.
2. Leef bewust, niet automatisch
We leefden niet ruim, maar wel bewust. Liefde en een dak, dat was de basis.
En vanaf die basis bouwden we op.
Niet: wat kan ik me permitteren? Maar: wat wil ik écht? Wat voegt waarde toe?
3. Maak sparen concreet
Geen vage intenties meer. Maar concrete bedragen. Concrete doelen.
250 euro per maand voor een buffer. 1500 euro binnen 6 maanden.
Klein. Haalbaar. Automatisch.
Op de diepe laag: heel wat eronder zit
4. Onderzoek je overtuigingen
Wat geloof je over geld? Wat heb je meegekregen?
Bij mij was het: “Rijk zijn betekent hebben.” En dat moest worden: “Rijk zijn betekent vrij zijn.”
5. Kijk naar je loyaliteiten
Waarom doe je wat je doet? Voor wie bewijs je iets?
Bij mij was het: ik wilde laten zien dat ik het anders deed dan mijn familie. Maar ik deed het op een manier die me niet veilig maakte.
6. Vergeef jezelf
Dit was misschien wel het belangrijkste.
Ik was zo boos op mezelf. Ik gaf mezelf de schuld.
Maar vergeving gaf ruimte. Ruimte om te leren. Om te groeien. Om het anders te doen.
Mindset × Strategie = financiële overvloed.
Pas toen beide lagen samenkwamen, ontstond echte verandering.
Waarom ik dit nu deel
Niet kunnen sparen ondanks een hoog inkomen voelt vaak als falen.
Ik weet het. Ik heb het gevoeld.
Vooral als je om je heen kijkt en denkt: anderen kunnen het wel. Dus moet het aan mij liggen.
Maar geldgedrag is geen kwestie van slim of dom. Het is een samenspel van gewoontes, overtuigingen, emoties en keuzes, vaak onbewust ontstaan.
En die kun je helen. Die kun je veranderen.
Niet door harder te werken. Niet door meer te verdienen.
Maar door te begrijpen waarom je doet wat je doet. En door een systeem te maken dat bij jou past.
Voor wie dit verhaal is
Als je merkt dat sparen niet lukt, ondanks een goed inkomen. Als je aan het eind van de maand denkt: waar is het gebleven? Als je je schaamt, maar er niet over durft te praten.
Dan wil ik dat je weet: je bent niet de enige.
Ik heb het meegemaakt. En ik begeleid nu mensen die precies hetzelfde ervaren.
Niet omdat ze het niet kunnen. Maar omdat niemand ze ooit heeft geleerd hoe.
En omdat er vaak iets diepers speelt.
Echte financiële rust zit niet in hoeveel je verdient. Het zit in hoeveel grip en rust je ervaart.
Tot slot
Op mijn 24e verloor ik alles wat ik had opgebouwd.
Maar ik won iets dat veel waardevoller bleek: Begrip van waarom ik deed wat ik deed. En de kracht om het anders te doen.
Niet kunnen sparen ondanks een hoog inkomen is geen teken van falen.
Het is een signaal. Een uitnodiging om anders te kijken naar geld, rust en wat jij belangrijk vindt.
Want soms zijn cijfers niet genoeg. Soms heb je ook begrip nodig van de patronen die je hebt meegekregen, overgenomen, of onbewust gecreëerd.
En dat begrip, die combinatie van het diepe én het concrete, dat is waar echte verandering begint.
Herken je jezelf hierin? Dan weet je: het hoeft niet alleen. En het mag anders.